Tranen over mijn wangen

by - mei 03, 2016


Er zijn van die momenten in je leven dat je het absoluut niet meer ziet zitten. Elke dag voelt als een grijze, grauwe dag waarop je verstikt kunt worden door je eigen angst en verdriet. Alsof de wereld onder je voeten vandaan is gerukt en je nooit meer dat moment kunt voelen waarop ze wel weer 'vast' op de aarde stonden.

Ik geef het toe, net als ieder ander mens op deze wereld: het leven is hard. Ik heb momenten in mijn leven gehad waarop ik geen uitweg meer zag. De dagen voelden als jaren en vooral de avond was vreselijk. Het liefst wil je zo vroeg mogelijk slapen, maar je gedachten gaan er met je vandoor. En daar werd ik verdrietig van, heel erg.

Waarom ik dit vertel? Ik weet dat er meer is dan alleen dag en nacht. Ik weet dat er meer is dan alleen opstaan, je goed voelen en naar je school of werk gaan en weer slapen. Ik heb van die dagen gehad dat ik alleen nog maar verschrikkelijke pijn van binnen voelde, scherper dan welke lichamelijke pijn dan ooit. Die pijn voelde ik soms wel dagen én nachten achter elkaar. Tranen die over mijn wangen liepen, want huilen is dan het enige wat goed voelt. Tranen die over mijn wangen liepen, want er was niks anders dat de pijn kon verdoven.

Ik zag geen uitweg meer van mijn gevoel: maar het enige wat ik wist is dat tijd de pijn kon verdoven. Ik zag niet meer alleen die diepe, donkere tunnel, maar er kwam licht aan het eind. Na een aantal weken voelde ik me eindelijk niet meer alleen. Ook al zat ik in een huis vol met familie en vrienden: ik voelde me iedere minuut van de dag alleen en eenzaam. Met hoeveel mensen ik ook praatte: ik heb me nog NOOIT zo eenzaam gevoeld. Na een aantal weken waren tranen niet meer nodig, ik zag in dat ik het gewoon moest accepteren en moest doorgaan en gewoon er het beste van maken. Hoe moeilijk het ook was; ik zag eindelijk een uitweg uit deze ellendige dagen vol met verdriet.

Maar van de buitenkant zag je niks aan mij. Voor iedereen om mij heen was ik alsnog dat meisje dat altijd vrolijk praatte, dat meisje dat er altijd goed uitzag. Soms was ik dan wel niet op school, omdat ik het me niet kon opbrengen, maar het viel niemand op. Van binnen ging ik kapot en kon ik voor mijn gevoel alleen maar janken. Gelukkig heelde de tijd. Dat was mijn enige hoop.

En nu - een aantal jaar verder - moet ik het nog steeds maar accepteren. Ik had gehoopt dat de  tijd ALLE wonden zou helen, maar helaas is dat niet waar. Er blijft altijd nog één klein stukje over, de diepste snee, en wanneer deze weer wordt geraakt gaat het weer mis. Compleet mis. Je raakt in paniek, want je voelt weer dezelfde pijn als vroeger. Angst, om weer in dat diep dal te raken en verdriet, want je weet hoeveel pijn dat zal doen.

Maar toch: een aantal jaar verder en er is gelukkig wel wat veranderd. Hoe het ook went of keert; ik zal me nooit meer voelen zoals in die periode.

Tranen die over mijn wangen lopen, maar dit keer tranen van geluk. Tranen die over mijn wangen lopen, want eindelijk heb ik het gevoel alsof ik het wél aankan. Door jou <3

Liefs, Maaike

You May Also Like

18 reacties

  1. Wat goed dat je dit zo weet af te schrijven en te delen. Gelukkig kan je het nu wel aan en heb je steun en liefde. Er zullen altijd punten zijn in je leven dat je er aan herinnert word of je voelt weer die pijn en leegte maar omdat jij volwassen word en groet als mens, zal je er steeds beter mee om kunnen gaan. Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je lieve reactie, Lonneke! <3

      Verwijderen
  2. Meis ik vind het zo onwijs knap dat je dit heb kunnen opschrijven voor jezelf! Echt heel goed van je, ik vind het ook knap om te lezen hoe je er boven op bent gekomen en hoe je er nu mee omgaat. Topper <3 You go girl!

    Liefs! Evelien

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtig geschreven meis. Wat goed van je dat je hier zo open over verteld. Daar heb ik echt heel veel respect voor. <3

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven! Herken je verhaal helemaal! X

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een mooi stukje, knap geschreven! <3 En wat goed dat je er nu zo mee om kan gaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wauw, wat mooi geschreven! Tijd leert er ook beter mee om te gaan, vergeten doe je immers nooit. Knap maar ook heel dapper hoe je er mee om gaat! <3

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Jeetje wat mooi geschreven. Ik weet niet voor wie, maar wat kan diegene trots op jou zijn. Gelukkig heb je iemand gevonden die je steunt en je hoop geeft, dat heeft een mens nodig. Je bent sterk!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat mooi verwoord.. Ik voel me helaas zelf wel echt zo kut van binnen op dit moment. Alles wat ik dacht dat goed zou gaan, gaat nu fout ik voel me alleen. Je tekst grijpt me zo aan. Zelf zou ik dit niet op mijn blog kunnen verwoorden. Diegene aan wie je dit schrijft mag zeer zeker trots op je zijn. Want ik ben zo blij dat jij je nu gelukkig voelt en tranen van geluk hebt!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop dat het snel ook weer goed met jou gaat. Keep going girl! <3

      Verwijderen
  9. Ik hoop dit ook over een jaar te kunnen schrijven over mezelf. Mooi gedaan

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Echt heel mooie geschreven meid! Ik werd echt geraakt door je tekst. -x-

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wauw ik ben er echt stil van maaike.....

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een mooi, puur en oprecht stukje! Je hebt het ook erg goed verwoord. Knap dat je het deelt meis.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wow meis.. wat een mooi stukje! Erg knap van je dat je dit zo online zet, respect!

    BeantwoordenVerwijderen